سراغم می آید و می رود، مثل چیزی که نمی دانم هست یا نیست، با همه احساس های پیشین! مثل هفت سال پیش. هفت سال پیش که خواستم از دستش بدهم! هفت سال پیش که خواستم تمام شوم، تمام تمام. گفتم باید در شش روز خدا تمام می شدم، زيادي كش آورده ام. گفتی کفر می گویي! مگر نه اینکه کافری را از تو آموخته ام، تویی که به لبخندی خدا را هم می خندانی... می بینی دیگر جایت خالی نیست، صدای آوازت همه جا پیچیده، تو می خوانی و می گویی "دل ما حجاب بصیرتمان می شود" و هی من خودم را به خواب می زنم. توی ناآرام و منی که این روزهای ناآرام تو را درمانده ام... می بینی درست در لحظه ی همین پیچ خطرناک خوابم گرفته است. خوابیده ام تا به صلیبش بکشم، ترا به صليب بكشم يا خودم را؟ همین دیشب محاکمه اش کردم غیرعلنی حتی بی حضور تو...  و تو هی سرک می کشیدی! گفتی دیوانه است. گفتم بگذار آدم اش می کنم آ د م... دم... بازدم... هفت روز مهلت خواستی! گفتم یک وثیقه بگذار و بعد از هفت روز و هفت شب برش گردان! خندیدی تلخ... گفتم وثیقه ات؟ گفتی دلم! (می دانستم تمامت را می گذاری) پرسیدم حالا چرا هفت روز و هفت شب؟

گفتی:

 شنبه، می رویم جاجرود کنار رودخانه می نشینيم و نگاهت می کنم.

یکشنبه، می رویم لواسان کنار رودخانه و سیگار برگم رابه آب می دهم و نگاهت می کنم.

دوشنبه، می رویم جاده چالوس کنار رودخانه و تو سر كتاب خواجه را باز مي كني و من نگاهت می کنم.

سه شنبه، می رویم کرج، کنار رودخانه، کتابهام را به آب می دهم، دست هايم را آزاد مي كنم و سير نگاهت می کنم.

چهارشنبه، می رویم درکه، کنار آب، پاهاي مان را در آب مي كنيم، دست هايم آزاد مي شود تا فرصت كنم و نگاه کنم.

پنجشنبه، می رویم کنار رودخانه، هر رودخانه اي كه باشد و چشمانم را می بندم و با همان ساز شکسته ات می نوازم.

گفتم: جمعه؟

نگاهم كردي و گفتي:

و جمعه، جمعه را به جاودانه کردن آن شش روز می گذرانم! و تا پايان عمر نگاهت را قاب مي گيريم.

این را که گفتی سرازیر شد مثل رودخانه و دیگر ندیدمت...

نمی دانم چرا مرا به یاد کولرهای LG انداختی... چیزی نگفتم و مات ماندم. دیگر نمی ترسیدم مطمئن بودم برش می گردانی درست پس از هفت روز و هفت شب. فکر کردم لابد آن بالاها همین حالا خدا هم دنبال سیب سرخی می گردد که از بهشت اش رانده شود.